Rak
Dieta ketogeniczna jako nośnik metaboliczny zwiększający skuteczność terapeutyczną mebendazolu i dewimistatu w leczeniu syngenicznych glejaków młodzieńczych wysokiego stopnia złośliwości

Pediatryczne glejaki o wysokim stopniu złośliwości (HGG) to agresywne guzy mózgu o niekorzystnym rokowaniu i znacznej toksyczności związanej z leczeniem. Ponieważ komórki glejaka w dużym stopniu zależą od metabolizmu glukozy i glutaminy, naukowcy zbadali, czy dieta ketogeniczna (KD) może nasilać działanie dwóch leków metabolicznych: mebendazolu (MBZ), leku przeciwpasożytniczego o działaniu przeciwnowotworowym, oraz dewimistatu (CPI-613), inhibitora metabolizmu mitochondriów. W tym badaniu przedklinicznym wykorzystano syngeniczne, młodzieńcze modele mysie glejaka o wysokim stopniu złośliwości, w tym wysoce inwazyjny model VM-M3 i nieinwazyjny model CT-2A, a także ludzką linię komórkową glejaka dziecięcego SF-188.
Młodym myszom wszczepiono komórki glejaka i karmiono je standardową dietą lub dietą ketogeniczną ad libitum, mającą na celu utrzymanie masy ciała przy jednoczesnym wywołaniu ketozy żywieniowej. MBZ podawano z dietą ketogeniczną przez trzy kolejne dni w tygodniu, natomiast dewimistat podawano w formie zastrzyku raz lub dwa razy w tygodniu. Progresję guza oceniano za pomocą obrazowania bioluminescencyjnego, a także oceniano przeżywalność, histologię, transport leku oraz wpływ na szlaki metaboliczne.
Kluczowe wnioski
- Efekty diety ketogenicznej: Dieta ketogeniczna (KD) spowodowała obniżenie poziomu glukozy we krwi, zwiększenie stężenia β-hydroksybutyratu (BHB), obniżenie indeksu glukozo-ketonowego (GKI) i zmniejszenie inwazji guza w porównaniu ze standardową dietą.
- MBZ + KD: Połączenie mebendazolu (MBZ) z KD zmniejszyło wzrost guza i jego inwazję, a także wydłużyło przeżycie w porównaniu z samym KD.
- Dewimistat + KD: Devimistat zmniejszył wzrost guza in vitro, ale skuteczność in vivo wykazał tylko w połączeniu z KD, przy czym takie połączenie powodowało najmniejszy ciężar guza.
- Przetrwanie: Zarówno MBZ + KD, jak i devimistat + KD znacząco wydłużyły przeżycie w modelu glejaka CT-2A.
- Mechanizmy: MBZ obniżał markery metabolizmu glukozy i glutaminy, podczas gdy zarówno MBZ, jak i dewimistat hamowały proliferację ludzkich komórek glejaka dziecięcego.
- Bezpieczeństwo: KD pomogło utrzymać masę ciała i nie zaobserwowano żadnych dowodów na toksyczne działanie MBZ na wątrobę.
Wniosek
Niniejsze badanie przedkliniczne sugeruje, że ketogenna terapia metaboliczna może wzmacniać działanie terapeutyczne MBZ i dewimistatu w modelach glejaka młodzieńczego poprzez ukierunkowanie metabolizmu glukozy i glutaminy, zmniejszenie inwazji guza i poprawę przeżywalności. Jednakże wyniki ograniczają się do modeli komórkowych i zwierzęcych i mogą nie mieć zastosowania do wszystkich pediatrycznych podtypów HGG. Przed zastosowaniem klinicznym konieczne są dalsze badania mechanistyczne i walidacja w dodatkowych modelach.