Choroby układu krążenia

Ketoza zapobiega pęknięciu tętniaka aorty brzusznej poprzez zmniejszenie ekspresji receptora chemokiny C–C typu 2 i poprawę równowagi macierzy pozakomórkowej

Tętniaki aorty brzusznej (AAA) to poważne schorzenie często związane ze starzeniem się, a ich pęknięcie prowadzi do wysokiej śmiertelności. Obecnie nie ma skutecznej terapii medycznej zapobiegającej pęknięciu AAA.

Szlak receptora chemokiny C–C typu 2 (CCR2) odgrywa kluczową rolę w stanie zapalnym i degradacji macierzy zewnątrzkomórkowej, które przyczyniają się do tworzenia się i pęknięcia tętniaków aorty brzusznej (AAA).

Naukowcy wysunęli hipotezę, że ketoza może modulować CCR2 i zapobiegać rozwojowi AAA.

W tym badaniu u samców szczurów przeprowadzono zabieg utworzenia tętniaków aorty brzusznej (AAA) i przydzielono je do jednej z trzech grup interwencji: diety standardowej, diety ketogenicznej (KD) lub diety ketonowej egzogennej (EKB).

Szczury otrzymujące KD i EKB osiągnęły stan ketozy i wykazały znaczną redukcję częstości rozszerzania się i pękania AAA. Szczury, które otrzymały KD wykazały najbardziej zauważalne efekty.

Kluczowe wnioski:

•  Zmniejszenie powiększenia tętniaka aorty brzusznej: U szczurów na diecie ketogenicznej zaobserwowano 42% zmniejszenie średnicy tętniaka aorty brzusznej po 2 tygodniach w porównaniu do grupy kontrolnej.
• Niższe wskaźniki pęknięć: U szczurów na diecie ketogenicznej stwierdzono 67% redukcję wskaźnika pęknięć.
• Zmniejszenie ekspresji CCR2: Ketoza zmniejszyła ekspresję CCR2 w ścianie aorty, co prowadziło do mniejszego stanu zapalnego i degradacji macierzy pozakomórkowej. Myszy z wyłączonym CCR2 wykazały podobny efekt ochronny.
• Poprawiona równowaga metaloproteinazy macierzy (MMP): Aktywna MMP9, która wspomaga powstawanie AAA, została zmniejszona, podczas gdy stabilizujący kompleks MMP9/TIMP1 wzrósł, co pozwoliło zachować strukturę ściany aorty.

Wyniki te sugerują, że ketoza może służyć jako potencjalne podejście terapeutyczne do stabilizacji AAA i zmniejszenia ryzyka pęknięcia. Potrzebne są dalsze badania kliniczne, aby ocenić jej skuteczność u ludzi.