Ogólny stan zdrowia, otyłość

Hiperinsulinemia jest prawdopodobną przyczyną przyrostu masy ciała i hiperfagii u osób z zespołem Pradera-Williego

W tym badaniu zbadano rolę insuliny w przybieraniu na wadze i hiperfagii (nadmiernym apetycie) u dzieci z zespołem Pradera-Williego (PWS), główną genetyczną przyczyną otyłości we wczesnym dzieciństwie.

W badaniu analizowano poziom insuliny w osoczu na czczo u dzieci z zespołem Pradera-Williego, grupy kontrolnej rodzeństwa o prawidłowej masie ciała oraz rówieśników z dużą otyłością o wczesnym początku w wieku od 0 do 12 lat.

Wyniki wskazują, że u dzieci z zespołem Pradera-Williego wykazano znaczny wzrost poziomu insuliny od fazy 1b do fazy 3, co wiązało się z przyrostem masy ciała, otyłością i hiperfagią. W fazie 3 poziom insuliny u nich był porównywalny z grupą, w której wystąpiła duża otyłość o wczesnym początku, i wyższy niż w grupie kontrolnej rodzeństwa.

Badanie sugeruje, że wczesne kontrolowanie poziomu insuliny może złagodzić wystąpienie i nasilenie otyłości i hiperfagii u dzieci z zespołem Pradera-Williego i innymi przypadkami otyłości o wczesnym początku niezwiązanej z zespołem Pradera-Williego.