Dr Melanie Tidman jest adiunktem na Uniwersytecie AT Still, gdzie bada wpływ diety ketogennej (KD) lub odżywiania o niskiej zawartości węglowodanów i wysokiej zawartości tłuszczu (LCHF) na zdrowie, szczególnie u pacjentów z chorobami neurodegeneracyjnymi, takimi jak choroba Parkinsona i Alzheimera.
Opowiedz nam o swojej osobistej drodze do poznania diety ketogennej.
Pracuję w służbie zdrowia od wielu lat i zawsze doradzałem moim pacjentom, aby stosowali dietę niskotłuszczową i wysokowęglowodanową, unikali czerwonego mięsa i ćwiczyli co najmniej trzy razy w tygodniu. Ja również postępowałem zgodnie z tą radą przez większość mojego życia. W 2013 roku zdiagnozowano u mnie pięć poważnych schorzeń i przyjmowałem pięć leków. Miałem przewlekłą fibromialgię, która uniemożliwiała mi wykonywanie wielu zadań, a także ciężki obturacyjny bezdech senny, przez który przez ponad osiem lat korzystałem z aparatu CPAP. Brałem trzy leki na nadciśnienie, przewlekły częstoskurcz nadkomorowy (SVT) i zaburzenia rytmu serca. Od czasu do czasu cierpiałem też na astmę, chorobę zwyrodnieniową stawów, stan przedcukrzycowy i przewlekłą nadwagę. Moja zdolność do ćwiczeń spadała, a nawet proste zadania stawały się coraz trudniejsze. W końcu doszedłem do końca mojej liny i znalazłem się w klinice Mayo. To właśnie tam dotarło do mnie odkrycie diety ketogennej.
Następnie podczas Światowego Szczytu Low Carb Summit 2014 w Cape Town w Republice Południowej Afryki wpisałem w Google informacje na temat diety ketogennej i trafiłem. Szczerze mówiąc, słuchając wszystkich rozmów, bardzo się rozzłościłem radami, których przestrzegałem i udzielałem moim pacjentom na temat dieta na wiele lat! Posłuchałem tej rady i zobacz, co mi to dało: pięć chronicznych schorzeń.
Będąc 110% osobowości, jaką jestem, wróciłam do domu z wizyty w Mayo Clinic i przeszłam „na zimno” na dietę ketogeniczną (70% tłuszczu / 25% białka / 5% węglowodanów) i całkowicie odstawiłam cukier i prawie wszystkie węglowodany, z wyjątkiem okazjonalnej sałatki. W ciągu sześciu miesięcy odstawiłam wszystkie leki. W ciągu roku nie miałam żadnych schorzeń i zaczęłam codzienne ćwiczenia. Dzisiaj jestem głównie mięsożercą po prawie 10 latach ścisłego przestrzegania tego stylu życia. Prowadzę zajęcia z aerobiku tanecznego trzy razy w tygodniu i podnoszę ciężary dwa razy w tygodniu. Uczę w czterech uniwersyteckich programach doktoranckich i jestem badaczką kliniczną w Colorado Parkinson Foundation . Od 2014 roku przeczytałam prawie każdą książkę napisaną na temat podejścia ketogenicznego/niskowęglowodanowego, wysłuchałam prawie każdego podcastu i przeczytałam dziesiątki badań naukowych. W wieku 65 lat czuję, że jestem w najlepszej formie w swoim życiu.
Jaki to miało wpływ na ciebie jako terapeutę zajęciowego pracującego z pacjentami cierpiącymi na chorobę Parkinsona i jak ci to pomogło?
Przez ponad 40 lat byłem świadkiem spustoszeń wyrządzanych przez chorobę Parkinsona (PD), w tym drżenia, sztywność i stopniową utratę samodzielności. Dzięki uczestnictwu w wykładach Nutrition Network , Diet Doctor i Low Carb USA oraz w różnych konferencjach poświęconych diecie niskowęglowodanowej, dowiedziałem się wiele o stanie zapalnym i jego wpływie na procesy biochemiczne i mitochondrialne w organizmie i mózgu. Widziałem, jak stosowanie terapeutycznego ograniczenia węglowodanów (TCR) i diety ketogenicznej prowadzi do zmniejszenia stanu zapalnego i znaczących zmian w objawach PD u moich pacjentów, w tym większej kontroli nad drżeniem i poprawy samodzielności w codziennych czynnościach.
Ponadto, dzięki poprawie energii mózgu poprzez produkcję i wykorzystanie ciał ketonowych we krwi, zaobserwowałem poprawę w zakresie objawów lęku i depresji u moich pacjentów z chorobą Parkinsona. Depresja i stany lękowe są częstymi problemami w chorobie Parkinsona ze względu na deficyty obserwowane w produkcji dopaminy, którą nazywam neurochemiczną substancją zapewniającą dobre samopoczucie.
Ponadto u pacjentów z chorobą Parkinsona rozwijają się przewlekłe zaburzenia metaboliczne, gdy szukają przyjemności w słodkich produktach spożywczych i niezdrowej żywności, aby zrekompensować utratę neurochemikaliów wytwarzających dopaminę, które pomagają im czuć się dobrze. Zwiększając produkcję ciał ketonowych we krwi (w szczególności BHB), pacjenci zgłaszają, że czują się lepiej i mają lepsze funkcjonowanie mózgu, funkcje poznawcze i pamięć, a także mniejszą ochotę na słodkie i niezdrowe jedzenie.
Co skłoniło Cię do zostania certyfikowanym specjalistą ds. zdrowia metabolicznego?
Z ogromną radością przyjąłem powstanie Towarzystwa Praktyków Zdrowia Metabolicznego . Nareszcie organizacja, w której my, praktykujący TCR z naszymi pacjentami, możemy znaleźć „dom”. Możemy liczyć na stałe wsparcie, szkolenia i uznanie, starając się wspierać siebie nawzajem, a jednocześnie wspierać bieżące badania, które mają na celu uzupełnienie luk w badaniach i poszerzenie dowodów naukowych na temat stosowania TCR w chorobach przewlekłych.
Co zainspirowało Cię do rozpoczęcia badań nad zastosowaniem diety LCHF u pacjentów z chorobą Parkinsona?
To ciekawa historia. Byłem na kempingu z kilkoma przyjaciółmi, którzy są członkami zarządu Fundacji Colorado Parkinson Foundation (CPF). Opowiadali o niektórych swoich schorzeniach oraz o tym, że w miarę dorastania doświadczali coraz większej liczby chronicznych problemów zdrowotnych. Uczyłem ich o LCHF/KD i pracowałem z nimi przez rok. Poprawa ich stanu zdrowia była imponująca. W rezultacie poprosili mnie o przedstawienie podejścia całemu Zarządowi CPF. Wielu członków zarządu było pod takim wrażeniem, że oni również przyjęli podejście LCHF i byli świadkami ogromnej poprawy swojego zdrowia.
Zwróciłem się do Zarządu w sprawie możliwości przeprowadzenia badań nad LCHF/KD i TCR w chorobie Parkinsona. Wykazali się ogromnym entuzjazmem! Zapewnili oni potrzebne fundusze, a my zrekrutowaliśmy uczestników badania z ich list członkowskich.
Jak edukować pacjentów z chorobą Parkinsona w zakresie stosowania diety LCHF? Jakie było Twoje największe wyzwanie?
Nie znalazłem strony internetowej z większą liczbą materiałów edukacyjnych i filmów dla moich pacjentów i uczestników, którzy muszą wdrożyć styl życia oparty na TCR, niż strona Keto-Mojo. Korzystam z filmów na stronie, aby szkolić się z pomiaru poziomu glukozy i ketonów we krwi, i uczyć moich uczestników i pacjentów, jak korzystać z glukometru Keto-Mojo. Uważam, że te materiały są niesamowite i kieruję moich pacjentów na stronę, aby uzyskać odpowiedzi na wszelkie ich pytania.
Moim największym wyzwaniem w chorobie Parkinsona jest apatia związana ze spadkiem poziomu dopaminy w miarę postępu choroby. Trudno jest zachęcać pacjentów z chorobą Parkinsona do inicjowania i kontynuowania leczenia, zwłaszcza w zakresie zmian w diecie zmniejszających zawartość cukru, czyli czegoś, czego używają do „samoleczenia”, jeśli rozumiesz, co mam na myśli. Wiele osób chorych na PD ma problem z cukrem w swojej diecie. Tak mało ich doświadczenia daje im „wzloty”, których pragną, a cukier często im odpowiada.
Kolejnym wyzwaniem związanym z dietą ketogeniczną jest obfitość mięsa w diecie. Wiele osób z chorobą Parkinsona ma problemy z żuciem i połykaniem, dlatego należy wprowadzić pewne zmiany, aby móc zachować wysoką zawartość tłuszczów i umiarkowaną zawartość białka bez utraty bezpieczeństwa podczas jedzenia.
Jakie były najbardziej zaskakujące wyniki badania pilotażowego?
Prawdę mówiąc, spodziewałem się poprawy kilku zmiennych, ale nigdy nie wyobrażałem sobie, że każda zmienna, którą testowaliśmy, znacząco się poprawi w ciągu 12 tygodni! Każda! Z mojego doświadczenia wynika, że jest to raczej niespotykane, nawet w tak małym, krótkoterminowym badaniu jak to.
Wszystkie biomarkery, mam na myśli wszystkie, uległy znacznej poprawie (trójglicerydy, HDL, insulina na czczo, białko C-reaktywne, obwód talii, masa ciała, HgA1C). Oczywiście wiedziałem, że te wyniki nieco się poprawią, ale nie spodziewałem się, że wykażą statystycznie istotne zmiany w ciągu 12 tygodni.
Bardziej zaskakujące były zmiany w wynikach UPDRS. UPDRS to skala stosowana do oceny objawów choroby Parkinsona. W ciągu 12 tygodni nastąpiła znacząca poprawa wyników w zakresie zachowania, mentalności i nastroju. Ponadto poprawę wyników w skalach depresji i lęku zaobserwowano również w ciągu 12 tygodni, nawet w trakcie izolacji Covid-XNUMX. To było zaskakujące.
Wielu z 16 moich uczestników zgłosiło poprawę jakości życia, w tym zwiększoną chęć do utrzymywania kontaktów towarzyskich z innymi. Osoby z chorobą Parkinsona często izolują się z powodu zawstydzenia z powodu swoich objawów lub problemów z mową. Wiele osób stwierdziło, że chętniej wychodzi do społeczeństwa i uczestniczy w nim (po złagodzeniu ograniczeń związanych z pandemią). Zgłosili poprawę funkcji poznawczych i zmniejszenie mgły mózgowej, co jest częstą dolegliwością w chorobie Parkinsona.
Na podstawie Twojego doświadczenia, w jakim stopniu obecne protokoły leczenia objawów choroby Parkinsona nie sprawdzają się w zakresie złagodzenia objawów lęku i depresji?
Cóż, naprawdę mogłabym napisać tutaj książkę! Najczęstszą metodą leczenia PD jest podawanie leku Carbo-Lewodopa w celu zastąpienia brakującego neurochemicznego związku dopaminy. Niestety, lek ten ma wiele skutków ubocznych, krótki okres półtrwania, zmienność wynikającą z ingerencji składników diety, a schemat dawkowania zmienia się z dnia na dzień. Uważam również, że w leczeniu lęku i depresji w chorobie Parkinsona wykorzystuje się wszystkie powszechnie stosowane leki stosowane u pacjentów, którzy nie mają choroby Parkinsona, ale mają zdiagnozowaną depresję lub stany lękowe. Dlatego leki te często zaostrzają objawy i powodują poważne skutki uboczne, takie jak letarg, myśli samobójcze, utrata apetytu itp. Musi być lepszy sposób!
Jak myślisz, dlaczego nie ma jeszcze zbyt wielu dowodów na stosowanie KD w leczeniu chorób neurodegeneracyjnych? Co jeszcze musi się wydarzyć, aby inni lekarze przyjęli tę metodę leczenia?
To naprawdę dobre pytanie, które mnie zadziwia. Skoro PD i choroba Alzheimera są coraz częstsze na świecie, dlaczego jest tak mało badań naukowych lub wykładów online na temat wpływu TCR i KD na osoby z chorobami neurodegeneracyjnymi ? Moim zdaniem to duża luka. Śledziłem to i na wszystkich konferencjach na temat stylu życia LCHF/KD, w których uczestniczyłem w ciągu ostatnich pięciu lat, nie było ani jednego wykładu na temat leczenia chorób neurodegeneracyjnych z wykorzystaniem tego podejścia. Dlaczego? Wydaje się, że skupiono się głównie na cukrzycy i chorobach sercowo-naczyniowych, co jest dobre dla ustalenia korzyści. Jednak Pringsheim (2014) szacuje, że 50 milionów ludzi na całym świecie cierpi na choroby neurodegeneracyjne (NDDS) i że do 2050 roku liczba ta wzrośnie do 115 milionów ludzi (akapit 6). W porównaniu z cukrzycą typu 2 , według artykułu Khana (2020) autor szacuje, że „ na świecie około 462 milionów osób choruje na cukrzycę typu 2 (T2D) , co odpowiada 6.28% populacji świata ” (akapit 7).
Zatem 115 milionów cierpi na NDDS w porównaniu z 462 milionami na T2D… może dlatego? Niemniej jednak NDDS stanowią poważny problem i ich liczba rośnie, zwłaszcza w obliczu dłuższego życia ludności. Jednak długowieczność nie jest jedynym czynnikiem. W moim badaniu miałem jednego uczestnika cierpiącego na chorobę Parkinsona o młodym początku (YOPD). Na chorobę Parkinsona zachorowała we wczesnych latach trzydziestych. Być może NDDS, takie jak T30D, będzie coraz większym problemem u młodych ludzi z powodu naszej złej diety i stylu życia rozpoczynającego się w tak młodym wieku.
Szczerze doceniam pracę doktora Matthew Phillipsa z Nowej Zelandii, który zachęcił mnie do zaprojektowania mojego badania i pozwolił mi wykorzystać w pracy z uczestnikami niektóre jego materiały dotyczące pacjentów. Jego praca w PD trwa i uważam go za jednego z nielicznych ekspertów w zakresie stosowania TCR i KD w PD.
W przypadku swoich pacjentów zastosowałeś podobne podejście do modelu ciągłej opieki zdalnej; w szczególności mierząc przestrzeganie diety poprzez śledzenie ketonów. Czy sądzisz, że badanie poziomu ciał ketonowych we krwi było pomocne w przestrzeganiu przepisanej diety?
Szczerze doceniam możliwość korzystania z Zoomu z moimi uczestnikami w stopniu, w jakim potrzebowali wsparcia i edukacji, a także zachęcania ich do monitorowania poziomu glukozy i ciał ketonowych we krwi. Z perspektywy czasu żałuję tylko, że nie zmuszałem ich do codziennego testowania. Niektórzy z nich tak, ale wymagane było badanie raz w tygodniu, aby monitorować ketozę żywieniową. Prawdopodobnie nie było to tak dokładne, jak w przypadku codziennych testów. W kolejnym badaniu, nad którym już pracuję, będę korzystał z codziennych testów. Instytucjonalna Komisja Rewizyjna (IRB) uznała, że codzienne testy mogą być „zbyt inwazyjne lub uciążliwe”, więc musiałam zmienić to na raz w tygodniu. Teraz, gdy wiem, jak ważne są codzienne badania, będę nalegać, aby uwzględnić je w moim następnym badaniu.
Moje kolejne badanie będzie dotyczyło wpływu diety ketogenicznej na funkcje poznawcze, różne rodzaje pamięci, a także biomarkery zdrowia. Dodam zmienną dotyczącą stosowania oleju MCT . Mam nadzieję, że uda mi się przeprowadzić randomizowane badanie kontrolowane (RCT) z grupą kontrolną i grupą interwencyjną. Mam nadzieję, że ponownie będę mógł współpracować z Keto-Mojo w zakresie zapewnienia glukometrów i glukometrów ketonowych dla moich uczestników i umożliwienia im codziennego wykonywania pomiarów. Pomocne będzie również zapoznanie się z szerszym zakresem dostępnych w Keto-Mojo zasobów badawczych. Jestem wdzięczny za ich stałe zaangażowanie we wspieranie badań nad tym wysoce skutecznym podejściem żywieniowym.
