Ally HoustonIk heb jarenlang mensen, voornamelijk vrouwen, gecoacht op het gebied van hun stofwisseling. Elk van hen kwam met een lijst van symptomen (vermoeidheid, prikkelbaarheid, een onbedwingbare drang om een mok naar het hoofd van hun man te gooien als hij te luidruchtig op zijn toast kauwde). Ze hadden ook een lijst met doelen die ze hoopten dat ik hen zou helpen bereiken (afvallen, meer energie krijgen, spieren kweken, die nieuw verworven spieren gebruiken om met meer kracht mokken te gooien).
Maar ik merkte vaak iets anders op in onze eerste gesprekken. Iets dieper en rauwer, iets dat verder ging dan de voor de hand liggende doelen en aspiraties; iets dat klonk als verdriet om iemand die ze enorm misten, maar met wie ze zich niet langer verbonden voelden. Ze zeiden dingen als: "Ik voel me niet mezelf", "Ik herken mezelf niet meer in de spiegel" of "Ik wil gewoon de oude ik terug, ik mis haar."
Jarenlang ging ik ervan uit dat dit iets unieks was voor de mensen die ervoor kozen om met mij samen te werken, dat het een soort zelfselecterende steekproef betrof. Maar hoe meer ik erover nadacht, hoe meer ik me afvroeg of dat wel zo was. Waren deze gevoelens uniek voor mijn cliënten, of maakten ze deel uit van een groter geheel? Dus deed ik wat iedereen met een wetenschappelijke achtergrond zou doen: ik begon onderzoek te doen.
Ik las bijna achtduizend berichten op sociale media van vrouwen die hun ervaringen deelden. Vrouwen die open en eerlijk schreven, vrouwen die niets probeerden te verkopen, vrouwen die gewoon wilden delen wat hen overkwam om er een beetje grip op te krijgen. Hoe meer ik las, hoe meer ik een patroon begon te zien; dezelfde grappen die dezelfde angst en zorgen verborgen hielden, doken steeds weer op. Het waren niet alleen mijn cliënten: duizenden vrouwen maakten hetzelfde mee, maar ze hadden allemaal het gevoel dat ze de enigen waren.
Wat vreemd was, was dat deze demografische groep, ondanks hun aantal, onzichtbaar was. En toen realiseerde ik me dat het juist het grote aantal vrouwen was dat hen onzichtbaar maakte. Waarom? Omdat wanneer iedereen moe is, last heeft van een mistig gevoel in zijn hoofd en zich niet helemaal zichzelf voelt, het normaal lijkt. En als iets normaal lijkt, stel je er minder vragen over dan je zou moeten. We vergeten dat "het overkomt iedereen" niet hetzelfde is als "goed" of iets waar je je maar bij neer moet leggen.
Het was hartverscheurend om te lezen, maar zoals veel van deze vrouwen zelf al zeiden, hadden de verhalen vaak ook een grappige kant. Een vrouw schreef dat ze het woord 'polsen' was vergeten en in plaats daarvan 'handenkels' had gebruikt. Een andere vrouw had een brandende kaars in een la opgeborgen, de la dichtgedaan en was weggelopen. Gelukkig waarschuwde de geur van smeulend meubilair haar voor wat ze had gedaan. Tussen de verhalen over het zoeken naar je telefoon die je in je hand hebt, of het binnenlopen van een kamer en vergeten waar je heen moest, was er ook het verhaal van de vrouw die midden in een zin de naam van haar eigen dochter was vergeten en haar in plaats daarvan moest proberen te beschrijven. Stel je voor hoe dat gesprek klonk: "Ik ga winkelen met... weet je wel, dat meisje, die met bruin haar, woont bij mij in huis, ik geef haar elke zaterdag zakgeld... degene die ik verdomme zelf heb gebaard! Haar!"
Hoewel ik zelf nooit zoiets extreems had meegemaakt als het vergeten van de naam van een familielid, raakten deze verhalen me diep. Een paar jaar geleden heb ik mijn eigen gezondheid op orde gebracht door patronen te zoeken tussen de losse eindjes. Daarom zag ik ook een patroon in de verhalen van deze vrouwen.
In een vorig leven werkte ik als ingenieur in een laserfabriek (ik had een diploma in natuurkunde en tot mijn grote ergernis hadden Einstein en Newton al het echt coole werk al gedaan). Zo nu en dan begon een laser ineens beter, of slechter, te werken dan voorheen, en we konden maar niet achterhalen waarom. Als dat gebeurde, gaven we de schuld aan 'kosmische straling'. Het was een grap, maar tegelijkertijd ook onze manier om te zeggen: "Er is iets aan de hand, maar we hebben geen zin om uit te zoeken wat. Het is niet ernstig genoeg om ons zorgen over te maken, dus geen probleem." (Je bent vast blij dat ik in een laserfabriek heb gewerkt en niet in een kerncentrale!)
De manier waarop de gevoelens en ervaringen van vrouwen worden afgedaan als "niets bijzonders" doet me denken aan die "kosmische straling". Maar het is niet niets. Het mag niet zomaar worden afgedaan als onbelangrijk. Het is de moeite waard om ernaar te kijken. Ik ga geen wondermiddel beloven, ik ga zelfs niet beweren dat er een keurig patroon en een pasklare oplossing te vinden zijn. Iedereen die zulke beloftes doet, probeert je waarschijnlijk iets te verkopen. Je lichaam is niet simpel, en de oplossingen evenmin (wat al die "eiwit-broers" en supplementenverkopers je ook proberen wijs te maken).
Wat ik wel wil zeggen is dat zaken als wat je eet, je slaappatroon, hoeveel je beweegt en in welke fase van de maand je je bevindt, meer verband kunnen houden met hoe je je voelt dan je misschien denkt. Ik ben hier niet om je lichaam en gevoelens uit te leggen (tenzij dat mijn ervaring te boven gaat; ik wil geen mokken naar mijn hoofd gegooid krijgen). Ik geloof alleen dat het de moeite waard is om deze verbanden te onderzoeken.
Je vraagt je misschien af waarom ik je dit allemaal vertel; ik heb immers al gezegd dat ik geen product aanprijs. Ik heb zelfs geen online academie waar je je voor een handig maandelijks bedrag voor kunt aanmelden. Wat ik wél heb, is een talent voor het herkennen van patronen en persoonlijke ervaring met hoe dat nuttig kan zijn. En na gesprekken met mijn cliënten en het lezen van die achtduizend berichten, ben ik ervan overtuigd dat de eerste stap om je weer jezelf te voelen, is het erkennen van je ervaring en beseffen dat je niet alleen bent.
Deze blogpost geeft de mening en/of ervaring van de auteur weer. Het is uitsluitend bedoeld ter informatie en mag niet worden beschouwd als vervanging voor professioneel medisch advies, diagnose of behandeling. Raadpleeg altijd uw arts of een andere gekwalificeerde zorgverlener als u vragen hebt over een gezondheidstoestand of als u zich zorgen maakt over uw welzijn.
