Διαβήτης, Ενδοκρινικός

Ευρύ φάσμα επιδράσεων της μείωσης των υδατανθράκων σε φλεγμονώδεις και ανοσοποιητικούς μεσολαβητές στον διαβήτη τύπου 2

Αυτή η μελέτη εξέτασε τις μακροπρόθεσμες επιπτώσεις της μείωσης των υδατανθράκων με διατροφική κέτωση σε φλεγμονώδεις και ανοσολογικούς δείκτες σε ενήλικες με διαβήτη τύπου 2 (ΣΔ2) και προδιαβήτη. Η χρόνια χαμηλού βαθμού φλεγμονή θεωρείται σημαντικός παράγοντας που συμβάλλει στην αντίσταση στην ινσουλίνη, τη δυσλειτουργία των β-κυττάρων, τις καρδιαγγειακές παθήσεις και τις διαβητικές επιπλοκές. Ενώ οι κετογονικές παρεμβάσεις χαμηλών υδατανθράκων είναι γνωστό ότι βελτιώνουν τον γλυκαιμικό έλεγχο και το σωματικό βάρος, οι ευρύτερες επιπτώσεις τους στις ανοσολογικές και φλεγμονώδεις οδούς είναι λιγότερο σαφείς.

Οι ερευνητές διεξήγαγαν μια εκ των υστέρων ανάλυση των συμμετεχόντων που συμμετείχαν σε μια διετή παρέμβαση συνεχούς φροντίδας (CCI) με έμφαση στον περιορισμό των υδατανθράκων επαρκή για τη διατήρηση της διατροφικής κέτωσης (β-υδροξυβουτυρικό 0.5-3.0 mmol/L).

Η μελέτη περιελάμβανε 195 ενήλικες με ΣΔ2 και 89 με προδιαβήτη στην ομάδα παρέμβασης, σε σύγκριση με 63 ενήλικες με ΣΔ2 που λάμβαναν τη συνήθη φροντίδα. Οι συμμετέχοντες στην CCI έλαβαν εξ αποστάσεως ιατρική παρακολούθηση, διατροφική συμβουλευτική και συμπεριφορική υποστήριξη από την ομάδα φροντίδας τους, με την πρόσληψη υδατανθράκων γενικά να περιορίζεται σε 30-50 γραμμάρια ή λιγότερο την ημέρα.

Δείγματα αίματος συλλέχθηκαν κατά την έναρξη, στο 1 έτος και στα 2 έτη για την αξιολόγηση των φλεγμονωδών κυτοκινών, των μορίων προσκόλλησης, της hsCRP και των δεικτών φλεγμονής που προέκυψαν από την πλήρη αιματολογική εξέταση.

Αποτελέσματα

• Σε συμμετέχοντες με διαβήτη τύπου 2 που υποβλήθηκαν στην κετογονική παρέμβαση, 19 από τους 21 φλεγμονώδεις και ανοσολογικούς δείκτες μειώθηκαν μετά από 1 έτος, με τις περισσότερες βελτιώσεις να διατηρούνται στα 2 χρόνια.
• Σε σύγκριση με την αρχική τιμή, σημαντικές μειώσεις στον δείκτη CCI στο 1 έτος περιελάμβαναν την hsCRP (-32.1%), τον αριθμό λευκών αιμοσφαιρίων (-9.7%), την IL-6 (-18.6%), την IL-18 (-13.8%), την IL-1β (-13.8%), τον TNF-α (-13.4%), την Ε-σελεκτίνη (-29.6%), το VEGF-A (-12.8%), τον δείκτη συστηματικής ανοσολογικής φλεγμονής (SII, -14.1%) και τον δείκτη συστηματικής φλεγμονώδους απόκρισης (SIRI, -12.6%).
• Οι συμμετέχοντες με προδιαβήτη στον ΚΠΕ παρουσίασαν επίσης μειώσεις στους δείκτες φλεγμονής, αν και οι βελτιώσεις ήταν γενικά μικρότερες από αυτές που παρατηρήθηκαν στην ομάδα διαβήτη τύπου 2. Αντίθετα, η ομάδα συνήθους φροντίδας παρουσίασε ελάχιστη έως καθόλου βελτίωση με την πάροδο του χρόνου.
• Τα υψηλότερα επίπεδα β-υδροξυβουτυρικού (BHB) στο αίμα, που αντανακλούν μεγαλύτερη διατροφική κέτωση, συσχετίστηκαν ανεξάρτητα με μειώσεις στον αριθμό των λευκών αιμοσφαιρίων, του ICAM-1, του VEGF-A και του SII. Η μεγαλύτερη απώλεια βάρους συσχετίστηκε ανεξάρτητα με μειώσεις στην IL-6, IL-18, IL-1β, TNF-α και IL-8.
• Βελτιώσεις σε διάφορους δείκτες φλεγμονής, ιδιαίτερα στην IL-18, IL-6 και IL-1β, συσχετίστηκαν με καλύτερο γλυκαιμικό έλεγχο και αποτελέσματα αντίστασης στην ινσουλίνη.

Οι συγγραφείς καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι μια καλά σχεδιασμένη κετογονική παρέμβαση παρήγαγε ευρείες και παρατεταμένες αντιφλεγμονώδεις επιδράσεις πέρα ​​από τη μείωση της γλυκόζης από μόνη της. Τα ευρήματα υποδηλώνουν ότι η διατροφική κέτωση και ο περιορισμός των υδατανθράκων μπορούν να βελτιώσουν πολλαπλές φλεγμονώδεις οδούς που εμπλέκονται στην εξέλιξη και τις επιπλοκές του ΣΔ2, πιθανώς καταστέλλοντας το ινφλαμασώμα NLRP3 και την σηματοδότηση NF-κB. Η μελέτη υπογραμμίζει επίσης ότι τόσο η κέτωση όσο και η απώλεια βάρους φαίνεται να συμβάλλουν ανεξάρτητα σε αυτές τις ανοσομεταβολικές βελτιώσεις.