Άλι ΧιούστονΈχω περάσει πολλά χρόνια εκπαιδεύοντας ανθρώπους, κυρίως γυναίκες, για την μεταβολική τους υγεία. Κάθε μία από αυτές έφτασε με μια λίστα συμπτωμάτων (κόπωση, ευερεθιστότητα, μια ακατανίκητη επιθυμία να πετάξουν μια κούπα στο κεφάλι του συζύγου τους όταν μασούσε το τοστ του πολύ δυνατά). Είχαν επίσης μια λίστα με στόχους που ήλπιζαν ότι θα τις βοηθούσα να πετύχουν (να χάσουν βάρος, να πάρουν ενέργεια, να αποκτήσουν μυς, να χρησιμοποιήσουν τους νεοαποκτημένους μύες για να πετούν κούπες με μεγαλύτερη δύναμη).
Αλλά συχνά παρατηρούσα κάτι άλλο στις πρώτες μας συζητήσεις. Κάτι βαθύτερο και πιο ωμό, που ξεπερνούσε τους προφανείς στόχους και τις φιλοδοξίες. Κάτι που ακουγόταν σαν θλίψη για ένα άτομο που τους έλειπε βαθιά, αλλά δεν ένιωθαν πλέον συνδεδεμένοι. Έλεγαν πράγματα όπως «Δεν νιώθω ο εαυτός μου», «Δεν αναγνωρίζω πια τον εαυτό μου στον καθρέφτη» ή «Θέλω απλώς πίσω τον παλιό μου εαυτό, μου λείπει».
Για πολύ καιρό υπέθετα ότι αυτό ήταν κάτι μοναδικό για τους ανθρώπους που επέλεγαν να συνεργαστούν μαζί μου, ότι ήταν κάποιο είδος αυτοεπιλεγμένου δείγματος. Αλλά όσο περισσότερο το σκεφτόμουν, τόσο περισσότερο αναρωτιόμουν αν ίσχυε κάτι τέτοιο. Ήταν αυτά τα συναισθήματα μοναδικά για τους πελάτες μου ή ήταν μέρος μιας ευρύτερης εικόνας; Έτσι, έκανα αυτό που θα έκανε οποιοσδήποτε με επιστημονικό υπόβαθρο: άρχισα να κάνω κάποια έρευνα.
Διάβασα σχεδόν οκτώ χιλιάδες αναρτήσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης από γυναίκες που μοιράζονταν τις εμπειρίες τους. Γυναίκες που έγραφαν ανοιχτά και ειλικρινά, γυναίκες που δεν προσπαθούσαν να πουλήσουν τίποτα, γυναίκες που απλώς ήθελαν να βγάλουν προς τα έξω τι τους συνέβαινε για να προσπαθήσουν να το κατανοήσουν. Όσο περισσότερο διάβαζα, τόσο περισσότερο άρχισα να βλέπω ένα μοτίβο. Τα ίδια αστεία που έκρυβαν τον ίδιο φόβο και ανησυχία εμφανίζονταν ξανά και ξανά. Δεν ήταν μόνο οι πελάτισσές μου: χιλιάδες γυναίκες περνούσαν όλες το ίδιο πράγμα, αλλά όλες ένιωθαν ότι ήταν μόνο αυτές.
Το περίεργο ήταν ότι, παρά τον αριθμό τους, επρόκειτο για μια αόρατη δημογραφική ομάδα. Και μετά συνειδητοποίησα ότι στην πραγματικότητα ο αριθμός των γυναικών που συμμετείχαν ήταν αυτός που τις έκανε αόρατες. Γιατί; Επειδή όταν όλοι είναι κουρασμένοι, έχουν θολούρα στο μυαλό τους και δεν αισθάνονται ο εαυτός τους, τους φαίνεται φυσιολογικό, και όταν κάτι φαίνεται φυσιολογικό, δεν το αμφισβητείς όσο θα έπρεπε. Ξεχνάμε ότι το «συμβαίνει σε όλους» δεν είναι το ίδιο με το «σωστό» ή κάτι που απλώς πρέπει να ανεχόμαστε.
Ήταν σπαρακτικό να το διαβάζεις, αλλά όπως είπαν και οι ίδιες πολλές από αυτές τις γυναίκες, οι ιστορίες συχνά είχαν και μια αστεία πλευρά. Μια γυναίκα δημοσίευσε για το πώς ξέχασε τη λέξη «καρποί» και κατέφυγε στη φράση «χέρια, αστράγαλοι». Μια άλλη έβαλε ένα αναμμένο κερί σε ένα συρτάρι, το έκλεισε και έφυγε. Ευτυχώς, η μυρωδιά των καπνιστών επίπλων την ενημέρωσε για το τι είχε κάνει. Ανάμεσα στις ιστορίες για το πώς έψαχνες το τηλέφωνο που κρατούσες στο χέρι σου ή για το πώς έμπαινες σε ένα δωμάτιο και ξέχασες το γιατί, ήταν και η ιστορία της γυναίκας που ξέχασε το όνομα της κόρης της στη μέση της πρότασης και έπρεπε να προσπαθήσει να την περιγράψει. Φανταστείτε πώς ακουγόταν αυτή η συζήτηση: «Πάω για ψώνια με... ξέρεις, αυτό το κορίτσι, αυτό με τα καστανά μαλλιά, μένει στο σπίτι μου, της δίνω χαρτζιλίκι κάθε Σάββατο... αυτό που γέννησα εγώ, διάολε! Αυτήν!»
Ενώ δεν είχα βιώσει κάτι τόσο ακραίο όσο το να ξεχάσω το όνομα ενός μέλους της οικογένειάς μου, αυτές οι ιστορίες μου έδωσαν ώθηση. Πριν από μερικά χρόνια, τακτοποίησα την υγεία μου αναζητώντας μοτίβα ανάμεσα στις διάσπαρτες κουκκίδες. Αυτός είναι ο λόγος που εντόπισα ένα μοτίβο στις ιστορίες αυτών των γυναικών.
Σε μια προηγούμενη ζωή εργάστηκα ως μηχανικός σε ένα εργοστάσιο λέιζερ (είχα πτυχίο στη φυσική και, ενοχλητικά, ο Αϊνστάιν και ο Νεύτωνας είχαν ήδη κάνει όλα τα πραγματικά ωραία πράγματα). Πού και πού ένα λέιζερ άρχιζε τυχαία να λειτουργεί καλύτερα ή χειρότερα από πριν, και δεν μπορούσαμε να καταλάβουμε γιατί. Όταν συνέβαινε αυτό, κατηγορούσαμε τις «κοσμικές ακτίνες». Ήταν ένα αστείο, αλλά και ο τρόπος μας να πούμε: «Κάτι συμβαίνει, αλλά δεν μας ενδιαφέρει να διερευνήσουμε τι. Δεν είναι αρκετά σοβαρό για να ανησυχούμε, οπότε δεν είναι τίποτα σπουδαίο». (Στοιχηματίζω ότι χαίρεσαι που εργάστηκα σε ένα εργοστάσιο λέιζερ, όχι σε πυρηνικό εργοστάσιο!)
Ο τρόπος με τον οποίο τα συναισθήματα και οι εμπειρίες των γυναικών απορρίπτονται και υποτιμώνται ως «τίποτα σπουδαίο» μου θυμίζει εκείνες τις «κοσμικές ακτίνες». Αλλά δεν είναι τίποτα. Δεν πρέπει να υποτιμάται. Αξίζει να το δούμε . Δεν πρόκειται να υποσχεθώ μια θαυματουργή λύση, δεν πρόκειται καν να πω ότι υπάρχει ένα τακτοποιημένο μοτίβο και μια εύστοχη απάντηση που μπορεί να βρεθεί. Όποιος δίνει τέτοιες υποσχέσεις πιθανότατα προσπαθεί να σας πουλήσει κάτι. Το σώμα σας δεν είναι απλό, ούτε και οι λύσεις (ανεξάρτητα από το τι προσπαθούν να σας πουν όλοι οι «αδελφοί πρωτεΐνης» και οι πωλητές συμπληρωμάτων).
Αυτό που θα πω είναι ότι πράγματα όπως το τι τρώτε, τα πρότυπα ύπνου σας, το πόσο κινείστε και πού βρίσκεστε μέσα στον μήνα μπορεί να σχετίζονται περισσότερο με το πώς αισθάνεστε στο κεφάλι σας από ό,τι νομίζετε. Δεν είμαι εδώ για να σας εξηγήσω το σώμα και τα συναισθήματά σας (εκτός από το γεγονός ότι αυτό είναι πολύ πέρα από την εμπειρία μου· δεν θέλω να μου πετάξουν κούπες στο κεφάλι). Απλώς πιστεύω ότι αυτές οι συνδέσεις μπορεί να είναι κάτι που αξίζει να εξετάσουμε και να εξερευνήσουμε.
Ίσως αναρωτιέστε γιατί σας τα λέω όλα αυτά. Άλλωστε, έχω ήδη πει ότι δεν στοιχηματίζω σε κάποιο προϊόν. Δεν έχω καν κάποια διαδικτυακή ακαδημία για να εγγραφείτε με μια εύχρηστη μηνιαία συνδρομή. Αυτό που έχω είναι η ικανότητα να εντοπίζω μοτίβα και η προσωπική μου εμπειρία για το πώς αυτό μπορεί να είναι χρήσιμο. Και μιλώντας με τους πελάτες μου και διαβάζοντας αυτές τις οκτώ χιλιάδες αναρτήσεις, πιστεύω ότι το πρώτο βήμα για να νιώσετε ξανά ο εαυτός σας είναι να αναγνωρίσετε την εμπειρία σας και να συνειδητοποιήσετε ότι δεν είστε μόνοι.
Αυτή η ανάρτηση ιστολογίου αντικατοπτρίζει τη γνώμη ή/και την εμπειρία του συγγραφέα. Παρέχεται μόνο για ενημερωτικούς σκοπούς και δεν πρέπει να θεωρείται ως αντικατάσταση επαγγελματικής ιατρικής συμβουλής, διάγνωσης ή θεραπείας. Εάν έχετε οποιεσδήποτε ερωτήσεις σχετικά με μια πάθηση υγείας ή ανησυχίες που σχετίζονται με την ευημερία σας, συμβουλευτείτε πάντα τον γιατρό σας ή άλλον εξειδικευμένο επαγγελματία υγείας.
